ندای درون

^{یک کوهنورد میخواست از بلند ترین کوه بالا برود او پس از سال ها آماده سازی ، ماجراجویی خود را آغاز کرد ولی از انجا که افتخار این کار را فقط برای خود میخواست ، تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود. او سفرش را زمانی آغاز کرد که هوا رفته رفته  رو به تاریکی میرفت  ولی قهرمان ما به جای آنکه  چادر بزند و شب را زیر چادر به صبح برساند  ف به صعودش ادامه داد تا اینکه هوا کاملا تاریک شد  و به جز تاریکی هیچ چیزی دیده نمیشد}

 سیاهی شب همه جا را پوشانده بود و مرد نمیتوانست چیزی ببیند     حتی ماه و ستاره هاپشت انبوهی از ابر پنهان شده بودند

کوهنورد همانطور که داشت  بالا میرفت

در حالی  که چیزی به فتح قله نمانده بود ، ناگهان پایش لیز خورد و با سرعت هر چه تمام تر  سقوط کرد 

سقوط همچنان ادامه داشت و او در آن لحظات سر شار از هراس  وتمامی خطرات  خوب  و بد زندگانیش را  به یاد میاورد

داشت فکر میکرد چقدر به مرگ نزدیک شده است که ناگهان احساس کرد طناب به دور کمرش حلقه بسته و وسط زمین و هوا مانده است

حلقه شدن طناب به دور کمرش مانع از سقوط  کاملش شده بود  در ان لحظات سنگین سقوط ، چاره ای نداشت جز اینکه فریاد بزند 

              خدایا کمکم کن

ناگهان صدایی از دل آسمان پاسخ داد از

 من چه میخواهی 

مرد: نجاتم بدهدا: واقعا فکر میکنی من میتوانم نجاتت بدهم

مرد : البته  تو تنها کسی هستی که میتوانی مرا نجات بدهی

صدا: پس آن طناب دور کمرت را ببر

برای یه لحظه سکوت عمیقی همه جا را فرا گرفت  و مرد تصمیم گرفت  با تمام وجود  به طناب بچسبد و آن را رها نکند

روز بعد یک گروه نجات  امدند و جسد منجمد شده  یک کوهنورد را پیدا کردند که طنابی  به دور کمرش حلقه شده بود و در حالی که تنها یک متر با زمین فاصله داشت ................................................

و شما ، شما  تا چه حد به طناب زندگی خود چسبیده اید ؟ آیا تا به حال شده که طناب زندگی را رها کرده باشید

هیچگاه به پیامدهایی که از جانب خداوند برایتان  فرستاده میشود  شک نکنید هیچگاه نگویید  که خداوند فراموشتان کرده  یا رهایتان کرده است

هیچگاه تصور نکنید که  او شما را  مراقبت  نمیکند و به یاد داشته باشید که  خدا همراه مراقب شماست